Börn verða líka fyrir ofbeldi....Á heimilum...

Áverkar á börnum eftir ofbeldi
Gestur Pálsson barnalæknir, Barnaspítala Hringsins, Landspítalanum. Skilgreining:
Líkamlegt ofbeldi er hluti illrar meðferðar. Með líkamlegu ofbeldi er átt við að barnið verði fyrir áverka af hendi foreldris eða þess sem umsjón hefur með barninu .Mikilvægasta atriðið í þessu sambandi er
trúlega að hafa möguleikann á ofbeldi í huga sem mismunagreiningu í öllum áverkatilvikum og bregðast við í samræmi við það. Með því er mögulegt að koma í veg fyrir endurtekna áverka og jafnvel forða börnum frá áverkum sem geta reynst svo alvarlegir að örkuml og jafnvel dauði hlýst af.

Í 28.gr barnalaga segir: "Foreldrum ber að annast barn sitt og sýna því umhyggju og virðingu og gegna forsjár- og uppeldisskyldum sínum svo sem best hentar hag barns og þörfum.
Forsjá barns felur í sér skyldu foreldra til að vernda barn sitt gegn andlegu og líkamlegu ofbeldi og annarri vanvirðandi háttsemi".

Eins og við vitum er heimilisofbeldi mjög falið og kemur fólki yfirleitt á óvart þegar upp kemst. Jafnvel nánir fjölskyldumeðlimir í stórfjölskyldunni vita ekkert. Þegar móðir verður fyrir ofbeldi af hendi maka þá upplifa börnin það mjög sterkt, jafnvel þótt reynt sé að fela það fyrir börnum, það heyrir, það skynjar.

Sá sem beitir ofbeldi er yfirleitt vanmáttugur og kann ekkert til mannlegra samskipta, hann er ekki sterkur eða valdamikill eins og maður gæti ætlað. Ofbeldið er einungis frumstæð leið til að bæta sér upp einhverskonar veikleika.

Álagið við að búa við stöðuga spennu, kvíða, óöryggi, og stjórnleysi hefur margvísleg áhrif á börn. Tilfinningaþroski og sjálfsmynd brenglast mikið. Þessi börn hafa yfirleitt minni tengsl við aðra búa við skapgerðar og hegðunarerfiðleika. Þau fyllast vanmáttarkennd, sekt og stöðugur kvíði nagar þau að innan.

Sumir eru alla ævi að glíma við afleiðingar ofbeldis. Alla ævi...

Ég þekki nokkur börn sem kveljast vegna afleiðinga ofbeldis, þeim hefur í sjálfu sér ekki verið hjálpað eins og talað er um í öllum þessum flottu bæklingum og bókum sem útgefið hefur verið.

Öll börn eiga rétt á því að lifa í öryggi, punktur.

Látum okkur þessi mál varða kæru vinir þar sem við getum gert meira en okkur grunar. Látum ekki líðast að barn sé beitt ofbeldi.

Aumingja vondu karlarnir.....

Byggi hugleiðingu mína í dag á frábærri samantekt Ingólfs V. Gíslasonar sem unnið var á vegum nefndar um aðgerðir gegn ofbeldi.

Ofbeldi í nánum samböndum er alvarlegt þjóðfélagsmein á
Íslandi líkt og í öðrum löndum. Það dregur úr möguleikum og lífsgæðum þeirra sem verða fyrir en það eitrar líka út frá sér og setur mark á alla samfélagsþróun.

Ofbeldi í nánum samböndum er eitt af þeim samfélagsmeinum sem við getum dregið verulega úr og í leiðinni minnkað þann mikla skaða sem einstaklingar sem beittir hafa verið ofbeldi verða fyrir. Fyrir okkur öll sem samfélag er þetta mikilvægt.

Enginn á að þurfa að búa við ofbeldi og hér verður bent á nokkra þætti sem ættu
að geta dregið almennt úr ofbeldi gegn konum.

Ábyrgð okkar allra er mikil en auðvitað er það svo að sumir faghópar eru í betri aðstöðu en aðrir til að sjá einkenni ofbeldis og geta þá og eiga að bregðast við því.

Samkvæmt Alþjóða heilbrigðisstofnunar hafa milli 10% og 50% kvenna í heiminum verið beitt líkamlegu ofbeldi af maka. Árið 1998 var ofbeldi sem konur voru beittar af nákomnum aðila í tíunda sæti dánarorsaka kvenna á
aldrinum 15-44 ára (World Health Organization 2000a). Sláandi ekki satt?

Hérlendis er skilgreining Samtaka um kvennaathvarf
þannig, "Heimilisofbeldi er þegar einn fjölskyldumeðlimur kúgar annan í skjóli friðhelgi heimilisins og tilfinningalegrar-, félagslegrar- og fjárhagslegrar bindingar" (Samtök um kvennaathvarf 2006, 6)

Það eru margar skilgreiningar til um hvað heimilisofbeldi sé en í grundvallaratriðum snýst málið alltaf um það sama. En það er valdbeiting sem er beitt í kúgunarskyni og tengist manneskju sem tengd er geranda tilfinningaböndum.

Það sem flestum dettur í hug þegar talað er um heimilisofbeldi eru barsmíðar. En dæmi um líkamlegt ofbeldi getur verið að manneskja sé slegin, hrist, kýld, sparkað í hana, bitin, brennd, klóruð, slegin með flötum lófa, bundin, rassskellt, kæfð,tekin kverkataki, hlutum hent í hana og fleira og fleira...Getur endað með að manneskjan er drepin.
Oftar en ekki eru áverkarnir á stað sem yfirleitt er hulinn öðrum, eins og brjóstum, kviðarholi eða fótum.

Svo er það andlegt ofbeldi en það felur í sér niðurlægjandi hegðun sem hefur það að markmikði að stjórna konunni, vera með vald yfir henni. Hér er ekki verið að tala um rifrildi milli hjóna heldur er þetta hegðun sem einungis leiðir til stjórnunar þess sem henni beitir eða styrkir slíka stjórnun. Dæmi um andlegt ofbeldi er t.d. niðurlægjandi athugasemdir eins og "þú ert svo heimsk", ógnanir um að skemma eitthvað, fara með börnin frá hinu foreldrinu, skaða þau eða sjálfan sig. Einnig er mikið notað þegar um er að ræða útlenskar konur að koma þeim úr landi en halda börnunum eftir. Svo er ýmiskonar eftirlit hluti af þessu andlega ofbeldi, eins og að skoða póst, fylgjast með hvar makinn er, hringja í sífellu.

Ásakanir um geðveiki eða drykkju eða eiturlyfjaneyslu er einnig eitt dæmið. Svo er það einangrun, það að fara með fjölskylduna eitthvað frá vinum og fjölskyldu, takmarka heimsóknir og símtöl. Svo er það sífelld gagnrýni, svívirðingar, hróp og öskur, afneitun ofbeldisins og niðurlæging....

Kynferðislegt ofbeldi er einnig eitt dæmið um það hvað ofbeldismenn ganga langt...
Dæmi um slíkt ofbeldi er t.d. þvingun til kynlífs. Kynferðislegar svívirðingar, þvingað vændi, þvingað áhorf á klám, þvinguð þátttaka með öðrum í kynlífi, óviðeigandi kynferðislegt tal um maka um þær sjálfar, systur eða vinkonur.

Eitt af því sem kannað hefur verið er ástæða þess afhverju beita þessir menn konurnar sínar ofbeldi....Eitt af því er ofbeldi sem þeir virðast læra á æskuheimili sínu...Börn sem upplifa ofbeldi á æskuheimilum eru líklegri til að beita ofbeldi en þau sem ekki verða fyrir slíku. Stór hluti þeirra sem verða vitni að ofbeldi föður gegn móður endurtaka þá hegðun í sinni eigin sambúð. Strákarnir endurtaka hana þannig að þeir leggja hendur á maka sinn en stelpurnar eru líklegri til að umbera ofbeldi.

Svo spyr samfélagið "afhverju fara þessar konur ekki frá mönnunum"? Svarið við því er á þrjá vegu...Í fyrsta lagi þá fara þær, þær skilja við mennina og fara. Í öðru lagi er sú grafalvarlega staðreynd að ofbeldið hættir ekki þótt þær fari og sumar konur telja að þeim sé betur borgið með ofbeldismanninum þar sem kannanir sýna að þær eru oftar en ekki drepnar af ofbeldismönnunum ef þær fara. Nú svo í þriðja lagi að þegar búið er að kúga konu og segja henni að hún sé heimsk í fjöldamörg ár þá er lítið eftir og trúir hún því staðfastlega að hún gæti ekki komist af ein.

En afhverju segja þær ekki frá ofbeldinu? Ástæður þar eru margar en m.a. Þær eru hræddar við afleiðingarnar ef þær segja frá, sumar konur líta ekki á að þær búi við ofbeldi, þær óttast að missa börnin frá sér ef þær segja frá. Svo óttast þær að það trúi þeim enginn, sérstaklega ef það eru engir líkamlegir áverkar.

En hvað er til ráða?

Ljóst er að ofbeldi gegn konum í nánum samböndum er ákaflega alvarlegt mál og ósásættanleg skerðing á lífsgæðum manneskju. Það er því mikilvægt að draga sem fyrst úr ofbeldinu og aðstoða þann sem fyrir því verður eins fljótt og auðið er. Öryggi er mikilvægt og að þeim sé trúað og þeim sé sýnd virðing. Gott er ef ein manneskja sinni aðstoðinni þar sem það er ákaflega erfitt fyrir þolanda að segja sögu sína aftur og aftur, margendurtaka frásögnina og rekja aftur og aftur persónuleg atriði er þyngra en marga grunar. Einnig er aðstoð við börn ákaflega mikilvæg.

Það sem kanski er best er styrking, það að styrkja manneskjuna sem er mölbrotin eftir áralanga kúgun og óöryggi ætti að vera það sem unnið er með af fullum móð.

Þetta er orðið langt blogg hjá mér í dag en þegar ég renni yfir þessa hluti og afla mér upplýsinga af fræðilegum toga sé ég svo ekki er um að villast hversu lengi systir mín bjó við heimilisofbeldi, hún hefur aldrei fengið neina aðstoð til að vinna úr því, en stendur ennþá upprétt og gerir um aldur og ævi....Þar sem hún kaus að fara, fara og láta ekki lítinn mann sem gat ekkert annað en níðst á konum og börnum að brjóta sig meira niður...Já þessir menn eru litlir og eiginlega svo litlir að þeir eru bara eins og skítur undir skónum hjá manni....Ef þeir halda virkilega að þeir eigi síðasta orðið þá er það misskilningur...Samfélagið stendur upp móti ofbeldismönnum...

Konur sem lifa í ótta í skugga heimilisofbeldis, munið að þið eruð stærri, meiri og betri manneskjur en þeir sem beita ofbeldi...Munið líka að hversu hræðilegt sem lífið er þessa stundina þá getið þið allt....Þið getið allt...

Hvet ykkur sem ekki hafið hugmynd um hvað heimilisofbeldi er að kynna ykkur málið þar sem þetta er útbreiddara en þið gerið ykkur grein fyrir. Og því fleiri sem kynna sér málið verður til þess að ofbeldismenn eiga sér ekki viðreisnar von....Útskúfum alla ofbeldismenn...Áfram ísland!

Nýtt fangelsi nei takk....

Að mínu mati ætti að sleppa því að byggja nýtt fangelsi....
Já það ætti að senda útlenda fanga til síns heima og ef vantar ennþá pláss þá væri hægt að nýta gamla heimavistaskóla sem eru víða um land undir þá....

Það sem ætti að byggja fyrir peningana væri að mínu mati fleiri hjúkrunarheimili út um allt land.....Eldri Íslendingar hýrast nú í litlum vistarverum á hjúkrunarheimilum og deila herbergjum með öðrum...Þeir fá ekki endilega að eyða síðustu árunum í sinni heimabyggð heldur eru þeir fluttir á milli staða og fá herbergi með ókunnugri manneskju. Launin þeirra fara í að borga fyrir þjónustuna en þess skal getið að eldri Íslendingar hafa unnið hörðum höndum allt sitt líf að uppbyggingu okkar lands. Já þeir þurfa að borga fyrir sig því ekkert er ókeypis....

Eða jú það er ókeypis að lenda í fangelsi...Þar færðu heitan mat, getur stundað það nám sem þú villt, stundað líkamsrækt frítt(mánuður í heilsurækt kostar okkur hin 10,500 kr) og að auki færðu laun fyrir létta og skemmtilega vinnu....

Þannig að á hvorum staðnum eru meiri mannréttindi?????

Eldri íbúar þessa lands eiga það inni hjá okkur yngra fólkinu að það sé hlúð að þeim í hvívetna og alúð og rækt sé sett í mál aldraðra...Því án þeirra væru við ekki svipur hjá sjón!

Gefum öldruðum áhyggjulaust ævikvöld.....

Hvar er samhjálpin...

Jæja enn einu sinni....

Ég hef mikið verið að velta fyrir mér já við skulum segja alltof mörgum hlutum...

Þegar afi minn var ungur þá hjálpuðust allir að, ef einhver veiddi sel þá var umsvifalaust farið með bita á næstu bæji. Ef einhverjir voru að byggja sér hús þá flyktust menn frá næstu bæjum að til að hjálpa. Sko þeir tóku ekkert fyrir þeir fundu þörf hjá sér til að hjálpa. Fólk vildi ekkert í staðinn, bara fá að hjálpa.

Ég sjálf finn hjá mér þessar þarfir, þ.e. að hjálpa öðrum og vil ekkert í staðinn. Ekki neitt, ekki einu sinn þakkir. Því fyrir mér er það svo eðlilegt að ef ég get hjálpað einhverjum að ég geri það hikstalaust.

Ég hef upplifað góða hjálp frá fólki nú á síðustu misserum sem hefur rétt hjálparhönd og ekki beðið um neitt í staðinn. Það er notalegt að finna fyrir þvílíkum stuðningi.

Mér hefur hins vegar sýnst og í guðs bænum ekki móðgast en þá eru það þeir sem eiga erfiðast með að hjálpa sem eru að leggja fram hjálparhönd. Þeir sem eiga nóg af öllu eru síst líklegir til að hjálpa öðrum. ÉG vil taka það fram að þetta er bara mín tilfinning og það sem ég hef séð í gegnum mikil og erfið veikindi móður minnar sem engan enda ætla að taka og svo hörmungarmál systur minnar þar sem hún veður eld og brennistein til að bjarga börnunum sínum.

Ég t.d. sakna gamallar afasystur minnar sem hefði örugglega verið búin að leggja sitt af mörkum þótt hún ætti ekki mikið afþví að þannig var hún. Símtal frá henni var á við öll heimsins auðævi en hún vildi hjálpa með öllum ráðum og dáðum. Og ég er ekki endilega að tala um að hjálpin þurfi að vera í formi peningagjafa, þvert á móti. Símtal til hughreystingar, klapp á bak, óvænt heimsókn til að athuga hvernig viðkomandi líður getur bjargað mörgu. Það er okkur svo mikilvægt að tilheyra og að finna að maður sé einhvers virði.

Ég vona að ég móðgi engan þótt ég leyfi mér að segja að fólk í dag er flest að hugsa um sjálft sig og gefur sér ekki tíma eða hefur ekki tíma til að huga að samferðarmönnum sínum. Ég skil að brauðstritið tekur tíma en ég vil meina að við getum öll hjálpað einhverjum. Auðvitað ekki öllum en einhverjum....

Ætli uppeldi afa míns í Holti hafi ekki skilað mér því að mér er ætlað að bera hag annara fyrir brjósti, og berjast fyrir þeim sem minna mega sín. Ég geri það, ég berst fyrir þeim sem geta ekki barist sjálfir. Eflaust taka því margir illa og telja að ég sé helvítis frekja og trunta sem er að skipta mér af öllu sem mér kemur ekki við...En ég held áfram og læt mig aðra varða afþví að þannig er ég. Ég gæti aldrei þagað þunnu hljóði bara til að hafa alla góða.... Ég væri kanski vinsælli þannig...En ég er þess fullviss að afi í Holti horfir til mín og hugsar; gott hjá þér elskan mín.....

Finnið ykkur eitthvað góðverk í dag......

Með leyfi á ofbeldi á börnum....

Sumir eru með byssuleyfi..En nú virðist það vera þannig í Danmörku að menn eru með leyfi fyrir því að beita börn ofbeldi.

Já þið lásuð rétt engar rjúpna eða gæsaveiðar hér á ferðinni....

Ég þekki nokkrar systur í Danmörku sem eru sendar nauðugar til pabba síns um hverja helgi...Já lögin segja að hann eigi þennan rétt. Gott og vel og frábært ef börnin væru ekki beitt ofbeldi hverja helgi.

Kanski er það versta í þessu að í Danmörku er þetta liðið. Já þegar búið er að taka myndir af áverkunum (auðvitað ekki hægt að taka myndir af hinu hræðilega andlega ofbeldi) og fara til lækna sem eru miður sín yfir þessum hörmungum sem börnin eru látin þola þá tekur við að fara í félagsmálabatteríið þar ytra, Komununa.

Þar er ekki tekið á þér með silkihönskum ó nei. Barnið er tekið til yfirheyrslu og segir það sem búið er að gera henni. Það þykir samt ekkert svo slæmt...Nei hvað þarf til að þeir vakni þessir þrjótar? Við sem fylgjumst með fréttum daglega sjáum mjög reglulega ljótar fréttir frá Danmörku þar sem Komunan hefur brugðist og börn hafa verið hrottalega misnotuð, misboðið og beitt svo grófu ofbeldi að maður kiknar og er dofin yfir mannvonskunni sem til er...Þess skal getið að Danmörk er held ég ótrúlega sér á parti þegar kemur að þessum málum allavega sýna rannsóknir það. Ætlum við að láta Dani eyðaleggja æsku Íslands?

Móðir barnanna ræddi við sálfræðing sem átti ekki til eitt orð yfir þær hörmungar sem hún og börnin hennar hafa þurft að þola og var yfir sig hissa á því að móðirin sæti yfirleitt þarna fyrir framan hana lifandi eftir þetta allt...

Ég hef reynt að fá fjölmiðla til að taka þessi mál upp en án árangurs...Það er mun meira mál að fjalla um gallaða sílikon púða í brjóstin en að tala um ofbeldi á börnum já mun mikilvægara....Ég skammast mín...

Ég hef leitað víða eftir hjálp...Reyndar finnst mér það undarlegt að við árið 2012 séum svo miklir aumingjar að við getum ekki hjálpað börnum sem verða fyrir ofbeldi....Mér finnst við óttalegir aular og ég skammast mín fyrir okkur....Já ég er orðin ansi þreytt á þessari vitleysu þar sem verið er að eyðaleggja börn á meðan við fullorðnafólkið gerir ekkert.

En nú er mál að linni ég óska eftir því að þið hjálpið mér að bjarga börnunum...

Endalaus bið...

Við fjölskyldan erum orðin vön að bíða....

Ég eyði heilu dögunum hér heima við að bíða eftir símtölum við mann og annan...
Mér finnst mjög leiðinlegt að bíða...Sérstaklega ef ég bíð og bíð og ekkert gerist....Þá er ég að tala um þegar fólk segist ætla að hringja eða bla bla bla...Það gerist stundum....

Það sem er verst finnst mér hins vegar þegar ég er að bíða eftir niðurstöðum úr rannsóknum hjá mömmu...Hún greindist fyrst fyrir 19 árum þannig að við erum búin að bíða nokkuð oft eftir niðurstöðum....Stundum hafa þær ekki komið vel út en sem betur fer oftast vel og mamma er snillingur og hetja...

Það sem mér finnst helvíti er að bíða eftir niðurstöðum dómara í máli systur minnar og barnanna hennar...Ég beið eftir úrskurði Héraðsdóms sem var svo mikið kjaftæði að það hálfa væri nóg....Ég beið eftir niðurstöðum Hæstarétts sem urðu því miður ekki það sem við vonuðumst eftir...Einkum vegna lélegra vinnubragða lögmanns. Já þar sem við fengum niðustöðuna á facebook...Endurupptökunni var hafnað fyrir Hæstarétti þó að ný gögn kæmu og hægt væri að sýna fram á léleg vinnubrögð.

Svo beið ég eftir dómi í Danmörku á 1. réttarstigi. Þá komu aðal vonbrigðin...Þó svo að sýnt væri fram á að börnin hefðu það betur hjá móður þá áttu þær að búa hjá föður sínum...Þær hafa alla ævi búið hjá mömmu sinni og það er hún sem hefur hugsað um þær alla þeirra ævi...Ekki pabbinn...

Núna bíð ég eftir niðurstöðu Landsréttar í DK. Ég reikna svo sem ekki með niðurstöðum strax en gæti gerst innan viku....(án þess að ég viti það).....

Magasýrurnar eru viltar og eru út um allt...Kvíðinn er óbærilegur...En VONIN er til staðar og það er ég þakklát fyrir.

Ég trúi á að þetta endi vel....Mál systur minnar...Ég trúi því að hagur barnanna verði hafður að leiðarljósi....Ekki hagur ofbeldisfulls föðurs.....

Þegar talað er um að öll börn eigi að þekkja báða foreldra og vera í samskiptum við þá báða þá þarf að huga að mörgu....Þetta er ekki svona slétt og fellt....svart og hvítt....Börn hafa nefnilega skoðanir og oftast réttar...
Ég þekki börn sem líður ágætlega með það að ferðast fram og til baka á milli foreldra....Ég þekki því miður fleiri sem líður afar illa með þetta og eru rótlaus, kvíðin og þreytt....

Áður en við tökum ákvarðanir og höfum skoðanir á forræðismálum skulum við setja okkur í spor barnanna og skoða svo málið...

Vona svo heitt og innilega að dagurinn í dag verði gæfuríkur fyrir systur mína og börnin hennar og þar með okkur fjölskylduna og vinina alla líka....

Góðar stundir...

P.S. Mér finnst leitt að hafa þurft að eyða blogginu mínu gamla...En það var ég neydd til að gera því að það kæmi ekki vel fyrir systur mína að ég bloggaði um málið....En ég sé nú að þetta voru mistök...Þeir sem voru hræddir um það sem ég hafði að segja hjálpuðu okkur svo ekkert....Svona er það nú bara...En ég held áfram og auðvitað verður þessi saga skráð svo alþjóð geti lesið um baráttuna og endalaust niðurbrot og illa meðferð á fólki...Sem víti til varnaðar....
Og ég heiti því að hjálpa fólki og börnum í sömu stöðu og systir mín er í....

Þegar ég hugsaði til fólks....

Hér áður fyrr já eiginlega fyrir langa löngu......

Hugsaði ég til fólks sem átti í erfiðleikum, ég hugsaði; hvernig geta þessir einstaklingar staðið í fæturna? Ég skyldi ekki hvernig var hægt að eiga veikt barn, missa einhvern nákominn, veikjast sjálf, verða gjaldþrota, eiga ekki ofan í sig eða á......

Núna svona löngum tíma eftir að þessar hugsanir litu fyrst dagsins ljós stend ég í þeim sporum að hafa þurft á kærleika annara að halda vegna hörmunga sem yfir fjölskylduna hafa dunið....

Það er erfitt þegar börn eiga í hlut, það er erfitt að horfa upp á börn sem treysta manni í botn þegar þau skilja ekki afhverju þau þurfa að standa í svona hræðilegum hlutum. Það er erfitt að horfa í augun á þeim þar sem ætti að vera blik barnæskunar og sjá bara ótta, kvíða og vonleysi. Algjört vonleysi.....

Það er ósanngjarnt að árið 2012 eigi ofbeldismenn ennþá mikinn rétt. Það er erfitt þegar maður grátbiður um hjálp en kemur að lokuðum dyrum og eyrum.

En ég held auðvitað í vonina að réttlætið sigri að lokum og ekkert geti komið fyrir börnin okkar stór og smá...

Þið sem eruð að missa ykkur í einhverjum smámunum....Hugsið til okkar sem berjumst fyrir lífi barnanna okkar og til þeirra sem geta ekki veitt börnunum sínum nema það allra nauðsynlegasta ef þeir geta það þá.....Og ef þið vitið ekki hvað þið eigið að gera við peningana ykkar þá er fullt af þurfandi fólki og börnum sem myndu vera þakklát fyrir hverja krónu....

Gleðilegt nýtt ár 2012....Árið sem ég mun koma, sjá og sigra....Og árið þar sem börnin verða höfð að leiðarljósi.....

Nýtt ár framundan....Guði sé lof...

Gleðilega hátíð kæru vinir....

Nú eru tímamót...Nýtt ár er að renna í garð og þá er við hæfi að líta um öxl...Það ætla ég hins vegar ekki að gera heldur halda áfram án þess að líta um öxl...

Ég treysti því að árið 2012 verði okkur gjöfult og gæfuríkt...Ég treysti því að á nýju ári verði fullorðna fólkið til friðs og taki tillit til barnanna....Já það er við hæfi að nýtt ár verði ár barnanna. 

Börn eru framtíðin og því er mikilvægt að hlúa að þeim í hvívetna og missa aldrei sjónar af því mikilvægasta sem við berum ábyrgð á. 

Við eigum líka að láta öll börn okkur varða hvort sem við eigum þau eða ekki...Velferð allra barna ætti að vera í fyrirrúmi og ef við getum hjálpað öðrum þá á það að vera sjálfsagt mál fyrir okkur....

Ég veit að flestir ef ekki allir myndu vaða eld og brennistein fyrir börnin sín og það er gott...Hins vegar eru lög, reglur og annað þar sem ekki er verið að huga að hag barna og því þurfum við að breyta....Síðustu ár hafa sýnt mér að aðrir gera ekki hlutina fyrir mig ég þarf að gera þá sjálf. Allir erfiðleikar sem dunið hafa yfir mína fjölskyldu hafa gert okkur sterkari og margt sem okkur hefði ekki órað fyrir að geta gert, gerum við með "einari"....Með þessa reynslu í farteskinu hljótum við að fara í hjálparstarf....Þar sem það er ákaflega erfitt að vera einn að berjast við forynjur og skrímsli....Við fjölskyldan munum gera allt sem í okkar valdi stendur að berjast fyrir hag barna íslenskra sem annara.....

Árið 2012, óskalisti Röggu!

Rækta sjálfa mig andlega og líkamlega (hef ekki haft tíma)

Eyða meiri tíma með börnunum mínum (þau eru gullin mín)

Eyða meiri tíma með eiginmanninum ( ef hann hagar sér vel og er til friðs!)

Eignast hest

Hlaupa inn að Lónsafleggjara og til baka.

Taka þátt í að byggja systur mína upp svo hún ljómi og blómstri eins og hún á skilið

Eyða tíma með frænkum mínum þremur

Dvelja meira í Lóninu

Fara með fjölskylduna til útlanda (buddan segir NEI, en maður veit aldrei)

Gera eitthvað fallegt og uppbyggilegt fyrir mömmu mína (sem á engan sinn líkan)

Standa mig betur í vinnunni (varla hægt en alltaf gott að reyna)!

Hjóla með fjölskyldunni upp í Lón

Eyða gæðastundum með systkinum mínum (öll saman og svo tvö og tvö)

Ganga í kór

Taka til á háaloftinu og geymslum (já það væri gott að losna við gamalt drasl)

Læra á saumavélina mína og nota hana mikið (og Gauti má læra á hana líka)!

Eyða meiri tíma með tengdamömmu (hún er ljós sem skín á okkur hin)

Sauma út

Prjóna

Lesa, lesa, lesa, lesa

Elska, elska, elska,elska

Eyða tíma í Breiðdal (ganga á fjöll og kósa mig)

Fara á fótboltamót með börnunum

Vera með sölubás á Humarhátíð

Svo er sumt auðvitað leyndarmál!!!

Já og margt fleira.... En það sem er aðalatriðið er að vera sáttur við sjálfan sig og að þegar maður lítur til baka að þá sjái maður að ég gerði allt sem ég gat.....Og að inni í hjartanu sé ljós sem logar og heldur manni heitum.......

Elsku vinir gleðiríkt nýtt ár!

Gleðileg jól eða hvað?

Í gömlu jólalagi segir "það geta ekki allir haldið gleði og friðarjól". Og þetta eru orð að sönnu og mikilvægt að allir átti sig á þessu.

Það eru margir sem ekki eiga fyrir jólunum, já eiga hreinlega ekki fyrir Ipad, Iphone, nýrri tölvu, nýju rúmi, demantshring eða úri.  Og eiga ekki fyrir því að taka allt í gegn heima. Það eru ekki allir sem eiga fyrir nýjum jólafötum á sig eða fjölskylduna. Svo eru margir sem ekki eiga kost á því að kaupa jólasteikina. Þannig er þetta bara og hvað gerum við í þessu?

Uhum ekki mikið.

Flestir halda áfram eins og ekkert hafi í skorist, baka jólakökurnar, kætast yfir því hvað þetta verður allt æðislegt og panta allt dótið svo þetta verði "alvöru jól". Já ekki má gleyma neinu. (Sem minnir mig á að ég verð að muna að panta Ipadinn!!!) Nei þetta er ekkert grín....Það sem kemur mér til að hugsa um þetta er að ég þekki marga sem ekki eiga gleðileg jól. Ég þekki börn sem þurfa að dvelja hjá ofbeldismanni yfir hátíðirnar skíthræddar...Ég þekki mæður sem þurfa að senda börnin sín í opið ginið á vondum mönnum. Já ég þekki fleiri í þeirri stöðu en systur mína. Ég veit um konu sem á að bera út vegna skulda en hún býr með börnin sín og þar af eitt mikið veikt. Ég veit um gamalt fólk sem á ekki til hnífs eða skeiðar. Ég veit um sjúklinga sem eiga ekki fyrir lyfjum. Ég hef heyrt um börn sem kvíða jólanna þar sem þá er rifist og kanski mikið drukkið. Já það eiga ekki allir gleðileg jól.

Það sem hins vegar fékk mig til að hugsa voru orð unglings sem er mér ástfólginn. Hann sagði uppúr þurru "ég hlakka ekkert til jólanna" Ég reyndi að malda í móinn og taldi að aðstæður gætu átt þátt í því. Nei það var ekki rauninn.

Þá komst ég að eftirfarandi: Í dag eru flestir í fallegum, góðum eða heilum fatnaði. Í dag fá flestir allt sem þeim dettur í hug. Í dag fá flestir mat sem er góður og vel unninn. Í dag er hægt að hlaupa út í búð og kaupa nammi, kökur, mandarínur, epli og fleiri kræsingar án mikillar fyrirhafnar.

Þannig að niðurstaðan er sú að jólin eru ekki eins mikil tilbreyting og þau voru hér fyrir 20-30 árum og er það miður.

Mín uppástunga er sú að hvíla krítarkortin, gefa minni gjafir, njóta frekar samverustunda með fjölskyldunni úti og inni við ýmsa iðju. Ef þið eigið mikið þá endilega gefið þeim sem minna eiga.

Ég spara líka við mig skemmtanir eins og jólahlaðborð og tónleika....Já ég tek ekki lán fyrir jólunum!

Ég er því miður í þeirri stöðu að nokkrir ásvinir mínir eru neyddir til að dvelja fjarri okkur og skiptir það þó ekki miklu hvort eru jól eða aðrir dagar það er ósanngjarnt alla daga.  Það sem ég ætla að tileinka mér eru samverustundir og gleði.....Það sem mér þykir vænst um er að börnin mín fái gjafir og horfa á ánægjusvip á þeirra andlitum.....

Svo loka ég augunum og óska mér...Óskin er sú að systir mín og börnin hennar verði sameinuð á landinu sínu og sameinuð okkur sem söknum þeirra svo mikið... Von mín er sú að mannréttindi barna verði höfð að leiðarljósi og að börn fái rödd sem heyrist...Það væri besta jólagjöfi allra tíma og miklu meira virði en allir dýrustu hlutir sem hægt er að fá.

Ég veit að sumir sem lesa þetta munu fussa og sveija en þar sem ég er með stórt sár í hjartastað þá leyfi ég mér bara að opna mig. Ég er bara svo heppin með að eiga góða að og með þeirri staðreynd fyllist ég krafti og þreki....Ég mun alla tíð vera talsmaður barna og kvenna sem hafa verið ofbeldi beitt....

Megi gleði og friður ríkja um jólin...

Umhugsunarefni....

Ég berst við hlið systur minnar við það hræðilegasta sem getur komið fyrir nokkurn mann...Að missa börnin sín....Ekki eitt heldur þrjú börn...Og ég er að tala um að missa þau í hendurnar á ofbeldismanni. Ofbeldismanni sem hefur komist svo langt að það er ótrúlegt....Hann er eins og geðklofi þar sem hann kemur vel fyrir þegar það er verið að fylgjast með en um leið og hann lokar hurðinni heima hjá sér þá fara miður fallegir hlutir í gang....Og við getum ekkert gert...

Ef börnin væru alvarlega veik þá væri farið með þau á sjúkrahús og allt reynt sem í mannlegu valdi er að bjarga þeim. Ef þau væru dauðvona eða dáin þá væri sennilega fólk harmi slegið og það myndu berast blóm, kveðjur, stuðningur og styrkur frá vinum og vandamönnum....

En afþví að þau hafa verið beitt ofbeldi af pabba sínum þá er ekkert gert. Sorry það er ekki hægt að sanna það...Afhverju er það? Gæti verið sniðugt að tala við börnin og fá þau til að tjá sig? Já það væri mjög sniðugt...Og það er búið að gera það á Íslandi og þar kom fram að börnin væru í hættu ef þau yrðu látin dvelja hjá þessum manni.  Hvað gera Danir....Loka augunum, neita að taka við viðamiklum sönnunargögnum og eru ligeglad....Já færa ofbeldismanni börn á silfurfati....Hafði þið heyrt um að börn séu tekin af móður sinni sem hefur hugsað um þau alla þeirra ævi? Ekki ég.....

Ég stend magnlaus, í algjöru áfalli að fylgjast með og reyna að styðja og styrkja fólkið mitt....Það eru ekki margir sem eg hitti á hverjum degi sem spyrja mig hvernig gangi eða hvernig ég hafi það.....Fyrir ykkur sem viljið vita hvernig ég hef það en þorið ekki að spyrja þá hef ég það skítt, mér hefur aldrei liðið jafn illa á minni löngu ævi....Ég er komin með líkamleg og andleg einkenni áfalls en afþví að þetta er "bara" heimilisofbeldi þá er eins og fólk bara horfi i aðra átt...EF ég væri veik þá er hugsanlegt að fólk fyndi meiri samhygð ég veit það ekki...Kanski er fólk orðið þreytt á þessu...Ég er orðin þreytt og ég er orðin svo þreytt að mér líður eins og áttatíu ára konu...

En ég læt ekki á neinu bera....Ég mæti í vinnuna, ég kem mínu fólki af stað á morgnana(reyndar með dyggri aðstoð), ég hugsa um hundana mína, ég stunda námið sem ég er í, ég geri mitt næst besta þar sem mitt allra besta er að störfum í Danmörku.....

Ég er í sambandi við allskonar fólk, fyrirfólk, lögmenn, og embættismenn sem ég reyni að þreyta með spurningum og alskonar upplýsingum sem ég hef upp á að bjóða.  Flestir þeirra reynast mér vel og hlusta þolinmóðir en það er bara líf barna í húfi þannig að ég hef ekki langan tíma.....

En ef ykkur langaði að vita hvernig ég hef það þá vitið þið það núna.....Þótt ég sé sterk og láti ekki á neinu bera þá líður mér eins og það sé verið að éta mig upp að innan hægt og rólega......Kanski svona líkt ólæknandi krabbameini....

Takk fyrir mig...